Bp Marek Mendyk 1 1024x659 1

Bp Marek Mendyk urodził się 18 marca 1961 roku w Głuszycy k. Wałbrzycha. Tam również uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 2. Po jej ukończeniu rozpoczął naukę w Technikum Chemicznym w Żarowie. W 1981 roku po zdaniu egzaminu dojrzałości rozpoczął formację w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym oraz studia w Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. W 1987 roku ukończył studia, uzyskując stopień magistra teologii z zakresu teologii pastoralnej. Święcenia prezbiteratu przyjął 23 maja 1987 roku w archikatedrze wrocławskiej z rąk ówczesnego metropolity wrocławskiego księdza Henryka kardynała Gulbinowicza. Po święceniach pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie. W 1991 roku został skierowany na studia specjalistyczne w Instytucie Teologii Pastoralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w zakresie katechetyki. Studia te ukończył w dniu 21 marca 1995 roku obroną pracy doktorskiej pod tytułem: “Liturgiczny wymiar katechezy w świetle katechetycznych dokumentów Kościoła po Soborze Watykańskim II”. Po ustanowieniu przez papieża Jana Pawła II w 1992 roku diecezji legnickiej został inkardynowany do tejże diecezji. Od roku 1995 pełnił funkcję dyrektora Wydziału Katechetycznego Legnickiej Kurii Biskupiej. Od tego czasu jest również wykładowcą katechetyki w Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu – studia w Legnicy. W latach 2001-2005 pełnił funkcję wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego ds. studentów świeckich. W latach 2002-2006 był dyrektorem Diecezjalnego Centrum Edukacyjnego. Dnia 2 czerwca 2002 roku został uhonorowany godnością prałata – kapelana honorowego Ojca Świętego, a w roku 2004 włączony przez biskupa legnickiego do Kolegium Konsultorów Diecezji Legnickiej, Rady Kapłańskiej oraz Kapituły Katedralnej. W diecezji pełnił również funkcję wizytatora ds. nauczania religii i koordynatora Fundacji “Dzieło Nowego Tysiąclecia”. W 2008 roku został mianowany przez biskupa legnickiego diecezjalnym duszpasterzem osób niepełnosprawnych oraz opiekunem duchowym Młodzieżowej Orkiestry Diecezji Legnickiej i asystentem kościelnym Stowarzyszenia Rodziców i Przyjaciół Młodzieżowej Orkiestry “Sursum corda” w Legnicy. 24 grudnia 2008 r. papież Benedykt XVI mianował ks. prałata Marka Mendyka biskupem pomocniczym diecezji legnickiej. Święcenia biskupie nominat przyjął dnia 31 stycznia 2009 roku (wspomnienie św. Jana Bosko) w katedrze legnickiej z rąk biskupa legnickiego Stefana Cichego. Współkonsekratorami byli: abp Marian Gołębiewski – metropolita wrocławski i bp Stefan Regmunt, biskup zielonogórsko-gorzowski.

Pełnione funkcje:

  • Przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski
  • Członek Komisji Duszpasterstwa KEP
  • Członek Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży
  • Członek Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”

 

Herb Biskup Swidnicki 06.05.2020 1

dewiza biskupia: In Verbo Tuo, Domine (Na Twoje Słowo, Panie) urodzony: 18.03.1961, Głuszyca k. Wałbrzycha
święcenia prezbiteratu: 23.05.1987
święcenia biskupie: 31.01.2009

Herb do pobrania:

(aby pobrać użyj opcji prawego przycisku myszy "Zapisz link jako")

Wersja JPG

Wersja PDF

 

SYMBOLIKA HERBU BISKUPA MARKA MENDYKA
BISKUPA ŚWIDNICKIEGO

Wyrazisty w swojej artystycznej formie, a zarazem bogaty w wymowie symbolicznej herb świdnickiego Episcopi dioecesani, nawiązuje w swojej treści zarówno do barw związanych z Dolnym Śląskiem, Archidiecezją Wrocławską, jak również do emblematów heraldycznych biskupów legnickich, w tym własnego.

W obrębie herbowej tarczy wykorzystano motyw Ducha Świętego i monogram litery „M” o podobnej stylizacji jak ten, który znajdujemy w herbach biskupów posługujących w Legnicy: pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka (1992-2005) oraz biskupa pomocniczego Stefana Regmunta (1995-2007). Stylizowana renesansowa tarcza herbowa (cartouche), czteropolowa, zakończona jest czarno-stalową bordiurą. Sam podział tarczy czwórdzielnej w krzyż implikuje jego symboliczną interpretację. Rozpięte na krzyżu ramiona Chrystusa wytyczają granice kosmosu. W ten sposób krzyż staje się znakiem oddziaływania śmierci Chrystusa na wszystkie strony świata, streszczając przestrzeń universum (por. Ef 3,18-19).

W prawym górnym polu, na czerwonym tle umieszczono stylizowaną białą gołębicę – symbol Ducha Świętego - ze skierowaną w dół głową gołębicy otaczoną nimbem, a układ korpusu i skrzydeł nadaje figurze wrażenie dynamizmu symbolizując Jego boskie działanie.

W lewym górnym polu, na żółtym tle przedstawiono Księgę Życia z wypisanymi na stronach pierwszą (A) i ostatnią (Ω) literą greckiego alfabetu. W ten sposób określa siebie Chrystus, Syn Boży, który jest „Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim, Początkiem i Końcem” (Ap 21,6; 22,13). Zatem wszystkie rzeczy w czasie i przestrzeni, czy istniejące poza tymi wymiarami, mają swój początek i koniec w Bogu. Otwarte Pismo Święte świadczy o tym, że Słowo Boże jest żywe i stanowi niezachwiany autorytet. Księga staje się symbolem prawdziwości Bożego Słowa, jak i obiecanego przez to Słowo życia. Jest to również obrazowe przedstawienie idei wybrania (por. Dn 7,10; Hbr 12,23; Ap 20,12). Rozłożone Pismo Święte wpisane jest w biały trójkąt. Trójkątna aureola zarezerwowana jest w symbolice chrześcijańskiej dla pierwszej Osoby Boskiej - Boga Ojca, a w tym sensie jawi się również jako emblemat Trójcy Świętej i znak Bożej Opatrzności.

W prawym dolnym polu, na żółtym tle wpisano ciemno-błękitny monogram litery „M” - znak Maryi - otoczony białym szeryfem. Błękit, barwa królewska podziela symboliczne znaczenie z bielą jako znakiem nieskazitelności wszystkiego, co związane jest z niebem. Stąd niebieska barwa stała się kolorem Matki Bożej, a niebiesko-biały znakiem szczególnego oddania i poświęcenia się Niepokalanej. Monogram „M” jest jednym z mariologicznych symboli w heraldyce kościelnej charakteryzujących swoisty związek Kościoła w Polsce ze swoją Patronką. Jest to także wyraz szczególnej czci oddawanej Matce Bożej, znajdujący swoje odzwierciedlenie w sanktuariach maryjnych, zwłaszcza Diecezji Świdnickiej.

W dolnym lewym polu herbu, na czerwonym tle przedstawiono skrzyżowaną zieloną palmę ze srebrnym pastorałem. Jest to nawiązanie do atrybutów Patrona Diecezji Świdnickiej – biskupa krakowskiego św. Stanisława ze Szczepanowa. Palma jest metaforą człowieka sprawiedliwego „lustus ut palma florebit — Sprawiedliwy jak palma się rozkrzewi”(Ps 91,13), jednakże pod wpływem Apokalipsy św. Jana (Ap 7,9) w swojej wymowie symbolicznej nawiązuje do zwycięstwa, które odnieśli Święci „stojący przed tronem i przed Barankiem, obleczeni są w białe szaty, a w ręku ich palmy” antycypując triumf nad śmiercią. Odtąd palma jest egzemplifikacją zwycięstwa męczenników stając się ich atrybutem, według wyrażonej przez Tertuliana zasady: „Sanguis martyrum - semen christianorum” („krew męczenników – posiewem chrześcijan”). Męczennik to świadek (gr. μάρτυς, łac. martyr) – osoba, która ponosi śmierć albo znosi cierpienia w obronie wiary w Jezusa Chrystusa. Pastorał (baculus pastoralis), to liturgiczny znak władzy biskupa. Jego symboliczna wymowa wiąże się głównie z troską pasterską biskupa o powierzonych mu wiernych. Oznacza także: podporę, służbę ludowi i kierowanie nim oraz umacnianie w wierze. Srebro i biel symbolizują czystość, prawdę oraz niewinność.

Nad tarczą umieszczono stylizowany zielony ringowy kapelusz z dwoma zielonymi sznurami. Zieleń to nie tylko oznaka godności w hierarchii kościelnej, ale również symbol sprawiedliwych. Podobnie jak laska (pastorał) - kapelusz to atrybut pasterza. Związany jest także ze strojem pątników, pielgrzymów i przypomina o ziemskiej wędrówce, pielgrzymowaniu do niebiańskiego Jeruzalem. Z wnętrza kapelusza wyprowadzone są przewleczone dwa sznury o zielonej barwie, ułożone w sploty skierowane ku krawędzi ronda kapelusza. Końce sznura ułożone są w trzy rzędy z sześcioma chwostami (łac. fiocci) tej samej barwy, co kapelusz. Zamykają one po obu stronach kompozycję tarczy herbu. Drugie końce sznurów przytwierdzone są do ronda kapelusza pojedynczymi chwostami.

Za tarczą znajduje się pionowo ustawiony wyniesiony procesyjny trójlistny złoty (żółty) krzyż. Kolor ten w heraldyce wyobraża: wiarę, stałość, mądrość, chwałę. Krzyż wskazuje również na sprawowany urząd pasterski.

Pod tarczą, na srebrnej wstędze o wywiniętych końcach, widnieje naniesiona literami o czerwonej barwie dewiza herbowa z hasłem posługi „IN VERBO TUO DOMINE” (Na Twoje słowo Panie).

Zawołanie „na Twoje słowo zarzucę sieci” (Łk 5,5) jest swoistym programem połączonym z ideami, którym biskup pragnie być wierny. Sens sceny połowu ryb należy rozumieć w kontekście wiary i zaufania Bogu. To On otwiera serca na Swoją obecność i działanie w naszym życiu. Słowa: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5,10) oznaczają, że Pan, nie zważając na ludzką słabość, wzywa człowieka, aby stał się narzędziem Bożego Królestwa, przekazicielem tej łaski, która staje się jego udziałem.

Właściciel herbu – biskup Marek Mendyk, wierny kościelnej tradycji heraldycznej, dokonał zmian w swoim dotychczasowym herbie z chwilą objęcia urzędu biskupa diecezjalnego. Wskazując na szczególną więź z Diecezją Świdnicką umieścił w czwartym polu znane w ikonografii chrześcijańskiej i heraldyce odwołanie do głównego Patrona Polski i Diecezji Świdnickiej –św. Stanisława ze Szczepanowa, biskupa i męczennika, kładąc na tarczy palmę i pastorał. Zrezygnował tym samym w swoim herbie Episcopus auxiliaris Diecezji Legnickiej z emblematów ryb.

opracował: dr Wacław W. Szetelnicki